Εισαγωγή

Welcome, there is always a place for you here

Bράδυ. Μικρό δωμάτιο παλιού σπιτιού με παράθυρο προς τη θάλασσα. Δεξιά στη γωνία, ένα παλιό κρεβάτι στρωμένο με ένα λευκό σεντόνι. Απέναντι, κάτω από το μεγάλο σκονισμένο καθρέπτη ένα μικρό κομοδίνο. Επάνω σ’ αυτό ένα κερί σβηστό. Σκοτάδι. Μια γυναίκα, νέα και όμορφη, με άσπρο φόρεμα, είναι ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Ησυχία. Ξαφνικά, μια λουρίδα φεγγαρίσιου φωτός φωτίζει ελαφρά το δωμάτιο. Σε λίγο το φως μετατρέπεται σε φωνή. Λέει:

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

Το κορίτσι των συναισθηματικών αριθμών


          Τις ανοιξιάτικες νύχτες ένα τρυφερό φως άγνωστου αστεριού υποδαυλίζει τις μυστικές δυνατότητες κάποιων συγκεκριμένων ανθρώπων, οι οποίοι ενέχουν από τη γέννησή τους ήδη τη μαγική ευεργεσία των φυσικών δυνάμεων.
          Ακριβώς δηλαδή όπως συμβαίνει στην απαστράπτουσα ζωή της εκλεκτής των αστεριών με το μοναδικής ομορφιάς ονοματεπώνυμο.
          Γιατί την κοπέλα που το άγνωστο αστέρι επέλεξε, για να της χαρίσει μιαν ανεπανάληπτη εμπειρία, το ονομάζουν όλα τα αστέρια Λεμονιά Γιαλίδη.
          Πρόκειται για το κορίτσι της ανεπανάληπτης θωπείας των αστεριών αλλά και των αριθμών.
          Γιατί κατά τη διάρκεια μιας ζεστής ανοιξιάτικης νύχτας, κατά τη διάρκεια της οποίας η Λεμονιά διάβαζε τα αγαπημένα της μαθηματικά – καταλυτική επίδραση των γονιών της άλλωστε – ένιωσε το αστρικό φως να σχηματίζει στο νυχτερινό ουρανό μιαν ολόφωτη σειρά μαθηματικών πράξεων που λίγα παιδιά στην ηλικία της μπορούν να αντιληφθούν.
          Είναι υπέροχο, σκέφτηκε η Λεμονιά και το βλέμμα της φωτίστηκε με την πιο πρωτογενή αγάπη των γνώσεων.
          Τίποτα άλλο δεν απασχολούσε το μυαλό της, τη στιγμή που διέγνωσε πως η επιστήμη των Μαθηματικών ενσαρκώνεται στα χέρια της.
          Κι ένιωσε μια μαγική κι απόλυτα γεωμετρική δύναμη να την ωθεί προς το φεγγαρολουσμένο παράθυρο του εφηβικού της δωματίου.
          Εκεί το βλέμμα της βίωσε μιαν ανεπανάληπτη εμπειρία. Γιατί στην ηλιόφωτη ουράνια θάλασσα είδε το όμορφο δεξί της χέρι να λύνει μια μαθηματική άσκηση.
          Τη μοναδικότητα αυτής της στιγμής η Λεμονιά ένιωθε να την απολαμβάνει με όλο της το είναι.
          Κι είναι αλήθεια πως εκείνο το βράδυ κοιμήθηκε δια της ουράνιας μαθηματικής αγάπης, η οποία επρόκειτο να ωθεί τη ζωή της με ακρίβεια προς την επιτυχία.
          Κάπως έτσι δηλαδή :

Γνώση των Αριθμών + Επίτευξη των Πράξεων = Επαληθευμένη Ευτυχία

          Γιατί τόσο η ίδια η Λεμονιά όσο και η ίδια η Φύση γνωρίζουν τη μοναδικότητα των αριθμών.
          Κι είναι αυτή η πρωτογενής ευτυχία που την επόμενη ημέρα ώθησε τη Λεμονιά να γράψει ένα πρωτότυπο αλλά και πρωτοποριακό ποίημα:

Ο πολλαπλασιασμός της Αγάπης
λύνει κάθε γρίφο

Γιατί κι οι ανισώσεις μιλούν
στα πρόθυρα των λύσεων

Ώστε μετατρέπονται σε φιλιά
οι ποικιλομορφίες των λύσεων

          Της άρεσε πραγματικά αυτό το πρωτότυπο ποίημα της Λεμονιάς κι αφού το έγραψε στο προσωπικό της σημειωματάριο, το μετέγραψε και σε ένα μικρό χαρτί, για να το έχει μαζί της, αλλά και το ανέβασε στην ηλεκτρονική εκδοχή της προσωπικής της σελίδας στο «Προσωπικό Βιβλίο».
          Από τη στιγμή εκείνη η Λεμονιά άρχισε να αισθάνεται πως τη συνεπαίρνει ένας μαγικός άνεμος πλησίστιος, ο οποίος με τρόπο μαγικό αναδεύει κάθε ψυχική εκδοχή της εφηβικής της ζωής.   
          Το βλέμμα της πλούτιζε με ομορφιά τους δρόμους στους οποίους περπατούσε με τους φίλους και τα δικά της αγαπημένα πρόσωπα.
          Τόσο στους κλειστούς χώρους, όπως το σχολείο της, όσο και στους ανοιχτούς χώρους, στους οποίους οι παρέες της διάρθρωναν τις δικές τους προσωπικές ιστορίες, η Λεμονιά παρείχε την απόλυτη αρμονία του βλέμματός της.
          Και σαν ήρθε το επόμενο βράδυ, το πρώτο του Μάη, η Λεμονιά επέστρεψε στο δωμάτιό της και σαν ολοκλήρωσε την εμπέδωση των θετικών επιστημών, μετακίνησε το βλέμμα της προς το παράθυρο.
          Ένα ελαφρύ αεράκι Μαγιάτικης ευτυχίας συντάραξε τη φωτογένεια των βλεμμάτων της.
          Τότε ένας φυσικός ήχος ήρθε να μεταμορφώσει για πάντα τον τρόπο με τον οποίο οι κοινοί άνθρωποι προσεγγίζουν τη ζωή.
          Ένα κελαΐδισμα ανέμελου αηδονιού ήρθε να χαϊδέψει την ακοή της και να συνεπάρει κάθε εκδοχή των εφηβικών της ονείρων.
          Και μολονότι υπάρχουν πολλοί νέοι, που έπαψαν να πιστεύουν στα παραμύθια, η Λεμονιά κατόρθωσε πολύ γρήγορα διά της απαράμιλλης εξυπνάδας της να αντιληφθεί πως το κελάηδημα συνιστούσε το τελικό αποτέλεσμα μιας πρωτογενούς μαθηματικής ακολουθίας.
          Η Λεμονιά επέστρεψε τότε στο γραφείο της και με την εξυπνάδα της κατανόησε κάθε μαθηματική εκδοχή του ήχου και κατάλαβε ότι αυτό που της έμενε να αναζητήσει δεν ήταν πλέον τίποτα άλλο παρά ο δημιουργός αυτής της ακολουθίας. Μιας ακολουθίας που συνταύτιζε τη συναισθηματική εκδοχή της ζωής με την αμιγώς μαθηματική εκδοχή της.
          Κι ως θετικός χαρακτήρας η Λεμονιά αποφάσισε να χρησιμοποιήσει την επόμενη ημέρα τόσο τις άμετρες δικές της διανοητικές δυνάμεις όσο και τη θερμή συμπαράσταση των φίλων της, κοριτσιών κι αγοριών. 
          Γιατί η Λεμονιά είχε γεννηθεί για μία διάφανη ημέρα.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

The reflection of the soul

In its light is written
the spring

The love of a melody
gazes the summer

And when the flow of wind is changing
Poetry runs to the sea

Our hands know
the mix of soul and saltiness

In the eyes of my friends
in the whole world
a caress reads our emotions

And friendship is transmitted
to the four cardinal points
on the occasion that we all are the mankind

Forever the friendship of our souls
reflects on the horizon
the meeting of our words

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

Η αυθεντικότητα της γραφής


          Στην πορεία του λόγου του ο έρωτας αντιγράφει τα όνειρα της Ποίησης.
          Καθώς προσπορίζει το πρωτότοκο φιλί του ζευγαριού η Ποίηση ανεμίζει τα μυστικά της σε κάθε ακρογιαλιά του ανθρώπινου βλέμματος.
          Όπως δηλαδή συμβαίνει κάθε Άνοιξη με κάποιο εφηβικό ζευγάρι, το οποίο επιλέγει, για να ενσαρκωθεί στο άγγιγμα των βλεμμάτων του.
          Όπως τη φετινή Άνοιξη που η Ποίηση επέλεξε τον Άρη και τη Χαρά, δύο μαθητές με την απεραντοσύνη του μέλλοντος να ανακαλύπτει την αμοιβαιότητα των πιο ποιητικών συναντήσεών τους.
          Κι επειδή πολλοί άνθρωποι, κυρίως οι μεγαλύτεροι σε ηλικία, έπαψαν να πιστεύουν στα παραμύθια, η Ποίηση έρχεται διά της πραγμάτωσής της να τους επαναφέρει στη φυσιολογία της πραγματικής, της αυθεντικής ζωής.
          Έτσι, τα δύο παιδιά έγιναν, ξεχωριστά στην αρχή, φορείς του πιο αγνού έρωτα.
          Γιατί η Χαρά έγραψε στο εφηβικό σημειωματάριό της την ακροστιχίδα του αγαπημένου της αγοριού.
          Δείτε τι έγραψαν τα χέρια της:

Άμετρη είναι η
Ροή της αγάπης μου κάθε
Ημέρα που ζητώ το φιλί της
Σιωπής σου

          Και το κράτησε για μέρες πολλές η Χαρά το ποίημά της κρυμμένο στην τσάντα της.
          Κι ας μην ήξερε ακόμη ότι κι Άρης μονογραφούσε το δικό της όνομα, προκειμένου να της το χαρίσει και να της ζητήσει το πρώτο τους φιλί.
          Στο ανοιξιάτικο σακάκι του ο Άρης το είχε κρυμμένο το ποίημά του που έλεγε:

Χρυσαφένια χείλη
Αγγίζουν το φως στη
Ροή της
Άμετρης αγάπης μου

          Κι έτσι συνέβη η πραγμάτωση της τελειότητας, αφού η υπέρτατη εφηβική πίστη στο απροσδόκητο οδήγησε τα δύο παιδιά να επιλέξουν την ίδια ηλιόλουστη στιγμή ενός ανοιξιάτικου μεσημεριού, ώστε να χαρίσουν μεταξύ γέλιου και πρώτου φιλιού το καθένα το ποίημά του στο άλλο.
          Από τη στιγμή εκείνου του φιλιού μία καινούρια, πιο αυθεντική σχέση ξεκινούσε για το αιώνιο καλοκαίρι της ζωής τους.
          Γιατί την κρυστάλλινη διαφάνεια και δύναμη της αυθεντικής εφηβικής γραφής δεν την έχει κανένα κινητό τηλέφωνο και καμία διαδικτυακή συνομιλία.
          Αφού η γραφή ενός χεριού είναι προέκταση της ίδιας της ψυχικής αίσθησής του.
          Κι όταν η γραφή συνδέει τη συναισθηματική ζωή δύο παιδιών, τότε το πρώτο φιλί είναι αυτό που θριαμβολογεί για τον ερχομό της αγάπης.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2016

The reflection

The truth is the light
of our eyes

Love is the food
of our soul

The thought is the writing
of our treasures

As idols seem
The words of the future

As breaths climb
the thoughts of desires

And it comes as a harbinger
of knowledge
a journey in the consciousness
of our sequences

Yannis Politopoulos