Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάσει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

The kiss of Poetry

As clear childhood dream
the day is lost.

In golden seas
the night sang

When the spring morning came
the poem was born.

A magical hug
moistens it's coming

Until is getting sweet middleday
in it's illuminus sound perfection

And only
a firefly remains
which is kissing sweettly it's words

And so is traveling in measureless
the poetry
having infinite children

Until poetry kisses silence
giving to it another life
closer to spring blue

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2016

The morning trip

The poem of the morning
came early to light

It took its words
and it began to travel

Dreamy is its course to
the sea of love

Because are infinite the emotions
that its writing joins

And unexpected are
the images of its reality

Until the morning poem
turns to sound of human lips
and poetry breathes again

To avoid ending the journey
to the emotional sea
of friends who now are reading it

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2016

Το χάδι της μουσικής

Η Μουσική είναι
ανοιξιάτικος ήχος

Η Μουσική είναι
φιλί με νότες

Η Μουσική είναι
όργανα αγάπης

Σαν τραγουδούν τα χείλη
οι νότες ομορφαίνουν τη ζωή

Ο ήχος είναι
μελωδικό φιλί

Ο ήχος είναι
αγνή υπόσχεση

Ο ήχος είναι
ταξίδι διαύγειας

Σαν συνδυάζονται ήχοι
μια σύνθεση πληθαίνει το σύμπαν

Σε όλο τον πλανήτη
η μουσική ενώνει τις στιγμές μας

Σε όλο το γαλαξία
οι μελωδίες υμνούν το μέλλον

Σε όλο το σύμπαν
τα μουσικά όργανα ταξιδεύουν την Τέχνη

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016

Ήλιος



          Το μικρό ποίημα είχε μέρες που ταξίδευε από χείλη σε χαρτιά.
          Ήταν ένα μικρό, ολιγόστιχο ποίημα αλλά με τη δύναμη ενός διαχρονικού παραμυθιού στις λέξεις των σκέψεων και των συναισθημάτων του.
          Ο ήλιος αναγνώριζε την αξία του και αναπαριστούσε τη νοητική μορφή του στις εκλάμψεις των αποχρώσεών του.
          Και μόνο οι μυημένοι στην ανάγνωση των ηλιαχτίδων μπορούσαν να διαβάσουν:

Σαν ακτή αγάπης
ο φλοίσβος της μνήμης

Στο σάρκινο βλέμμα
η μεθυστική απόφαση

Καμιά σιωπή
στις ανταλλαγές αγάπης

Απουσία ρημάτων
στα μνημεία της λήθης

          Κι ήταν πραγματικά ένα ποίημα μεστό από την απουσία των ρηματικών τύπων.
          Όχι γιατί τα ρήματα διαβιούν αταίριαστα με τις ηλιακές λάμψεις αλλά επειδή η πληθώρα των γραμματικών εκφάνσεών τους είχε αναλάβει την ούτως ή άλλως πεζόλογη έκφραση των δύσκολων θετικών επιστημών.
          Κι αν κάποιος, οποιοσδήποτε, αναρωτιόταν τι θα μπορούσε να συμβαίνει τις νύχτες με την κυριαρχία του σκοταδιού, ο ίδιος ο ήλιος είχε φροντίσει κατά τη διάρκεια της ημέρας να προϊδεάζει τα βλέμματα των θαυμαστών για τη δυνατότητα της αποθήκευσης στον απέραντο χώρο της ανθρώπινης μνήμης.
          Διότι ο ήλιος είναι απέραντα λαμπρός αλλά ουδέποτε διαταράσσει τη διαδοχή των φυσικών διαστάσεων της ζωής του σύμπαντος.
          Έτσι τα μικρά αλλά θαυματουργά ποιήματα, όπως αυτό, έχουν τη δυνατότητα να ζουν αλληλεπιδρώντας σε συναισθηματικούς κόσμους αναζητώντας τον τίτλο που στην αρχή δε συμπληρώνει το σώμα τους.
          Έτσι και το μικρό αυτό ποίημα βίωσε μιαν ηλιόλουστη ημέρα της άνοιξης την εύρεση του τίτλου του.
          Γιατί ένα μικρό κορίτσι το ονόμασε μονομιάς:

Ρήχη

          Έτσι το ποίημα ήταν πια το πιο απαλό θαλάσσιο τράβηγμα.

Γιάννης Πολιτόπουλος