Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάσει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2016

Without verb

Breath of light
in the land of dreams

Look of love
in the sea of the future

Touch of friendship
in the air of truth

So many smiles
in the south of writing

So many memories
in the north of smiles

So various invitations
in the west of smiles

East messages
in the eyes of my guests

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2016

Άνεμος


    Το αντρικό βλέμμα μόλις είχε απλωθεί στον κυματισμό του ανοιξιάτικου αέρα.
    Ίσως ήταν πρώιμη η ανοιξιάτικη εναρμόνιση, μα οι αισθήσεις αγνοούσαν για την ώρα τη μονιμότητα του παιχνιδίσματος του καιρού.
    Γι΄αυτό κι ο άντρας κατέβηκε στη θάλασσα, που τόσο γαλανή όσο ποτέ, μπορούσε να του υποσχεθεί αυτά που ποτέ ως τότε δεν του είχε ανακοινώσει οποιοσδήποτε άνθρωπος είτε δια της λογικής είτε διά της συναισθηματικής έκφρασης.
     Κι όταν ο άνεμος ελαφρώς δυνάμωσε για λίγο, τότε του φάνηκε πως ένα ποίημα σκαρφάλωσε με όλη του την πηγαία αναμονή στο πιο όμορφο κι απάνεμο παράθυρο του ουρανού.
     Εκεί ο άντρας κι όσοι άλλοι, οι ελάχιστοι, μυημένοι μπορούσαν να βιώσουν την πανδαισία μιας ουράνιας γραφής. Γιατί κι ουρανός γράφει κάποιες φορές στην απεραντοσύνη του αιώνιου σώματός του στίχους για τα βλέμματα των λίγων. Κι ας μην το γνώριζε ο άντρας, μία γυναίκα πολύ μακριά του ένιωθε το ίδιο την ίδια ακριβώς στιγμή της δημιουργίας του ουράνιου ποιήματος:

Το πιο όμορφο ποίημα
μοιάζει με φως

Το πιο λαμπρό σύνθημα
αγγίζει το μέλλον

Και τα πιο αγνά φιλιά
διανοίγουν ωκεανούς

Ω, όμορφη νηνεμία
τι εφαλτήριο είσαι
για την ευτυχία

       Έκθαμβο το βλέμμα του άντρα καταχωρούσε τις λέξεις στην πιο απάνεμη ακρογιαλιά της ψυχής του. Και η γυναίκα στόλιζε με τις λέξεις τα άδυτα της καρδιάς της προβάροντας το θηλυκό μέλλον μιας αγνής πορείας προς τη χώρα των γήινων συναισθημάτων. Κι όλα πραγματοποιούνταν με τη σύμφωνη γνώμη του ανέμου, που καμία πρόθεση δεν είχε να κοπάσει αλλά αντιθέτως ενδυναμώνοντας τη δική του πορεία ήθελα να κατορθώσει να ενώσει τα δύο ανθρώπινα βλέμματα.
       Άλλωστε, ως αγνό στοιχείο της φύσης, ο άνεμος που τόσες φορές είχε ομορφύνει ανθρώπινους έρωτες, ήθελα να ζευγαρώσει τους δύο ανθρώπους με τον τρόπο που και οι δύο ενδέχεται να είχαν φανταστεί ντυμένα κάποτε την παιδική τους αγνότητα. Και θα τα κατάφερνε με την πιο πηγαία φυσική απόλαυση: το αέρινο φιλί του.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2016

Horizon

At the sea of glance
one sun dot
detects the future

Then one word
taken from the soul
releases the invitation

Our heart is wide
and they all fit along
with their dreams

But by the old poems
space is beautified
like spontaneous kiss

Since when people
will love the matter
unnecessarily and unjustly

But see what beauty erupts
on the horizon depths
when our lips speak authentic

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

The uniqueness

A poor dream
running on my lips

Is a sense of
genuine sympathy

I am talking about  people
that i am thinking of everyday

Versions of their souls
I see in their posts

Then a sense of art
is smiling at my look

How many hospitable roofs I own to the
electronic houses of my friends

And look, with my hand
I type their soul

From Canada to Australia
and from Finland to India
my words become  kisses
and honor my friends

Because all those who read my soul
are walking by the seaside that celebrates
what themselves love

That's why every day with joy
I teach all of them to my students

Thank you my friends

Yannis Politopoulos