Εισαγωγή

Welcome, there is always a place for you here

Bράδυ. Μικρό δωμάτιο παλιού σπιτιού με παράθυρο προς τη θάλασσα. Δεξιά στη γωνία, ένα παλιό κρεβάτι στρωμένο με ένα λευκό σεντόνι. Απέναντι, κάτω από το μεγάλο σκονισμένο καθρέπτη ένα μικρό κομοδίνο. Επάνω σ’ αυτό ένα κερί σβηστό. Σκοτάδι. Μια γυναίκα, νέα και όμορφη, με άσπρο φόρεμα, είναι ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Ησυχία. Ξαφνικά, μια λουρίδα φεγγαρίσιου φωτός φωτίζει ελαφρά το δωμάτιο. Σε λίγο το φως μετατρέπεται σε φωνή. Λέει:

Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016

Το γλωσσάριο της ευτυχίας


          Επιστρέφει κάποιος στις απαρχές των συναισθημάτων του, όταν χορεύουν στη μνήμη του τα πρωτόλεια συναισθήματα μιας ηλιόλουστης ευτυχίας.
          Γιατί η ίδια η λειτουργία της μνήμης ενέχει στα πιο κρυφά σημεία της την τακτική της συναισθηματικής επανόδου.
          Την αξία τους όμως όλα τα στοιχεία της ανθρώπινης ζωής την αποκτούν μέσα από τη λεκτική τους πραγμάτωση.
          Γι’ αυτό το λόγο, όταν ενώνονται οι λέξεις, τότε ενδυναμώνονται και η μοναδικότητα της ύπαρξης καθώς κι η αξία της ίδιας της ανθρώπινης συνύπαρξης.
          Κι όταν καταγράφονται τα αστέρινα ποιήματα στην άκρη των ανθρώπινων χειλιών, τότε συμβαίνει να ανακάμπτει η ευτυχία της πιο μελωδικής ανθρωπιάς.
          Όπως όταν χορεύουν δύο καρδιές κάτω από το φως των ανεπαίσθητων στροβιλισμών της αγάπης.
          Αυτός είναι ο λόγος που ένα μικρό ποίημα σταλάζει τη συγχορδία των λέξεών του στο γυμνό σώμα του λευκού χαρτιού.
         
Της χαράς η ανάμνηση
στα μάτια φεγγίζει

Των φιλιών οι απόπειρες
τα όνειρα πληθαίνουν

Και των χειλιών ο έρωτας
σα θάλασσα φτερουγίζει

          Και δεν αλλάζει η ζωή των ευτυχισμένων διαλόγων παρά μόνο τη στιγμή που ο ήλιος της γραφής εξομολογείται τη γενέθλια εισροή του στο πιο κοινό συναίσθημα των ανθρώπων όπου κι όποτε υπάρχουν.
          Αφού η ζωή διαρκώς μηχανεύεται τους δρόμους για των αστεριών την αγάπη.
          Μέχρι που η μουσική των λέξεων ανάβει φωτιά στην πανσέληνο της αγάπης.
          Αφού πρυτανεύουν ακόμη οι άνθρωποι στην επιφάνεια των πραγμάτων με μόνο κόστος μια φεγγαραχτίδα.
          Γιατί κάποτε διαλογίζονται και οι λέξεις και καμιά φορά και η ίδια η σιωπή.
          Αφού διαρκώς λάμπει ο έρωτας σα γλωσσάρι άλλων πλανητών, στη γη των οποίων βασιλεύει η θάλασσα της αγάπης.
          Ώσπου σφαλίζουν των αστεριών οι ανάσες και μία μουσική ευφρόσυνη απλώνει τα χάδια της στη ζωή των ανθρώπινων επιθυμιών που κλιμακώνονται με ρυθμό γαλάζιας θάλασσας στη μνήμη των θεών της αγάπης.
          Αφού των ανθρώπων τα χείλη ανοίγουν ακόμη στο φως. Και η ζωή ακροβατεί στην ηλιόλουστη ευτυχία της.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016

A travel to freedom

By writing I translate
my thoughts

By writing I communicate
with my friends

By writing I merge
with others' dreams

Writing is a god
to communicate with loved ones

A land is the writing
where I travel with friends

A sea is the writing
where I swim with my company

I talk
I love
I'm free

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2016

A moment of eternity

Every moment is
memory

Each script is
sprediction

When the time finds
a sea of kisses
the flowers bloom

And when the words
are smiling,
the lips escape

Since love is
the lull of the soul

That's why kids love
because their hearts are kissing

And therefore mainly
worths loving them

Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2016

Boundless beauty caress

In her  look
she is shameless

In her voice
she is juvenilia

In her  touch
she is clear

In her life
she is unbeatable

Mostly at nights
when stars are fighting
for her kiss

Yannis Politopoulos