Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάσει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2013

Friendship

With a few glimmers of light
and some musical waves
become words

with some friends
at the corner of the unexpected
becomes authentic communication

with a series of simple pictures
that show the moment of respect to others
becomes life

because it is measured
on the fingers of one hand
the distance of a person from another

Yannis Politopoulos


Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

Το χάδι των λέξεων


Πάνω από την πόλη απλωνόταν το φως του φεγγαριού. Είχε πανσέληνο και ο χρόνος άγγιζε τη μέση ενός ήπιου χειμώνα. Μέσα στο δωμάτιό της η κοπέλα έχει απλώσει στο γραφείο της ένα μεγάλο λευκό χαρτί κι επιχειρεί για πρώτη φορά στη ζωή της να γράψει ένα ποίημα. Οι λέξεις όμως δεν έρχονται εύκολα και η δυσκολία της μοιάζει ανυπέρβλητη.
Τη στιγμή που η απελπισία κατακλύζει όλο της το είναι, η κοπέλα πράττει αυτό που όλοι μας κάνουμε σε όλη μας τη ζωή ως την πιο αυθεντική πράξη αναζήτησης βοήθειας. Ανοίγει την πόρτα του δωματίου κι απευθύνεται στη μητέρα της.
-   Μαμά, έλα λίγο σε παρακαλώ.
Η μητέρα ανταποκρίνεται άμεσα στο κάλεσμά της και μπαίνει στο δωμάτιο της κόρης της.
- Μαμά, δεν μπορώ να το γράψω. Δεν μπορώ να ξεκινήσω να γράφω ένα ποίημα. Το θέλω, αλλά δεν μπορώ. Φοβάμαι! Είναι κακό αυτό;
Η μητέρα κρύβει ένα διπλό χαμόγελο μέσα στα χείλη της βλέποντας την κόρη της να παιδεύεται και να ανησυχεί με μια διαδικασία τόσο απλή, τόσο γόνιμη, τόσο ανθρώπινη που όλοι μας έχουμε αισθανθεί στις απαρχές της εφηβείας μας. Ετοιμόλογη και ουσιαστική όπως πάντα η μητέρα προφέρει την καθησυχαστική απάντηση με την αστείρευτη βεβαιότητα της μητρότητας.
- Δεν είναι κακό κορίτσι μου, αντιθέτως είναι ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο. Για να γράψει ένας άνθρωπος χρειάζονται κάποια υλικά.
Η κοπέλα που ως χαρακτήρας μπορεί κι αισθάνεται όλη τη γκάμα των ανθρώπινων συναισθημάτων αλλά και παράλληλα δεν το βάζει ποτέ κάτω, πιάνεται από την τελευταία λέξη κι αμέσως ρωτά με βλέμμα εξεταστικό.
- Ποια είναι αυτά τα υλικά, μαμά;
- Είναι οι λέξεις, ο τυχαίος συνδυασμός τους, η προσωπική τοποθέτησή τους στο λευκό χαρτί. Έτσι γίνεται. Αραδιάζουμε λέξεις πάνω στη λευκή επιφάνεια του χαρτιού και τις συνδυάζουμε με τρόπο προσωπικό. Μπορεί να λέμε ότι δεν μπορούμε, αλλά συνεχίζουμε, πάντα συνεχίζουμε. Επινοούμε συνδυασμούς λέξεων και στην πορεία ανακαλύπτουμε αυτό που θέλουμε να γράψουμε. Ποτέ στην ποίηση δεν ξέρουμε ακριβώς από πριν αυτό που θέλουμε να γράψουμε. Το δημιουργούμε γράφοντας, γιατί είναι προσωπικό.
- Και η έμπνευση τί είναι μαμά;
- Η έμπνευση είναι αυτό που μας προτρέπει να γράψουμε. Είναι κάτι που αγαπάμε πολύ, κάτι που το επιζητάμε. Άλλες φορές είναι κάτι που ζήσαμε κι άλλες φορές κάτι που φανταζόμαστε.
- Σ΄ευχαριστώ μαμά. Μου αρέσει τόσο πολύ, όταν μιλάς τόσο σοβαρά, τόσο βέβαια. Σ’ αγαπώ πολύ. Άφησέ με τώρα σε παρακαλώ, γιατί έχω να γράψω!
Με το χαμόγελο να απλώνεται τώρα στα χείλη της, η μητέρα κλείνει την πόρτα του δωματίου και χαρούμενη επιστρέφει στις δικές της ασχολίες.
Έξω η πανσέληνος ακούγοντας το διάλογο κλαίει από χαρά και στέλνει τα φεγγαρένια δάκρυά της να συντροφεύουν την κοπέλα στην πρώτη εκδρομή της στη χώρα της ποίησης.


Γιάννης Πολιτόπουλος

Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2013

The transient teenage loneliness

The boy is absent 
the girl is not recognize herself

Life hesitates
dreams are unhappy
words go mad
love pretends

But  suddenly a phone call
burns her imagination
till the beggining of the erotic dialogue
between the silence and the desire 
of their truth

Then a common fate begins again
in the sundy beaches of her eyes


And her teenage smile breathes again
just a caress away from the headset

Now life calms
and the words ignore the previous silence
forever



Yannis Politopoulos

Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2013

The creative melancholy

Every night
at the inaccessible dark
hours and hours in the succession of dreams
seconds and seconds in a pious silence
that same voice
that strange attractive voice
outside the body
behind the words
always full of creative melancholy
to write in the ashes of an old fantasy
a search frame
for the human passions
which do not speak yet
and are still in abeyance


Yannis Politopoulos