Εισαγωγή

Welcome, there is always a place for you here

Bράδυ. Μικρό δωμάτιο παλιού σπιτιού με παράθυρο προς τη θάλασσα. Δεξιά στη γωνία, ένα παλιό κρεβάτι στρωμένο με ένα λευκό σεντόνι. Απέναντι, κάτω από το μεγάλο σκονισμένο καθρέπτη ένα μικρό κομοδίνο. Επάνω σ’ αυτό ένα κερί σβηστό. Σκοτάδι. Μια γυναίκα, νέα και όμορφη, με άσπρο φόρεμα, είναι ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Ησυχία. Ξαφνικά, μια λουρίδα φεγγαρίσιου φωτός φωτίζει ελαφρά το δωμάτιο. Σε λίγο το φως μετατρέπεται σε φωνή. Λέει:

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Ένα παγκάκι διηγείται


   Αυτή είναι η ιστορία μιας όμορφης κοπέλας. Αυτή η κοπέλα συμβαίνει μάλιστα να είναι εξίσου όμορφη τόσο κάτω από το φως του ήλιου όσο και κάτω από τις βρόχινες σταγόνες του συννεφιασμένου ουρανού.
   Μια μέρα του φθινοπώρου, η κοπέλα αυτή αποφάσισε να περπατήσει στους δρόμους της πόλης. Η εμφάνισή της προκάλεσε κύματα θαυμασμού στα βλέμματα των αγοριών. Αλλά αυτή η κοπέλα είχε κουραστεί να τη θαυμάζουν.                         
  Όμως κάποια στιγμή η κοπέλα έφτασε στο μικρό πάρκο δίπλα στη θάλασσα. Περπατώντας εκεί η κοπέλα είδε ότι ένα άσχημο αγόρι καθόταν σ’ ένα ξύλινο παγκάκι κι έγραφε. Το αγόρι αυτό ήταν το μόνο που δεν κοίταξε την όμορφη κοπέλα. Η απροσποίητη εγγενής αδιαφορία του τράβηξε μονομιάς σχεδόν την περιέργεια της κοπέλας. 
   Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η κοπέλα εξοργίστηκε ασυναίσθητα και μύχια. Ενοχλημένη από τη συμπεριφορά του αγοριού η κοπέλα το πλησίασε και κάθισε δίπλα του στο παγκάκι δίχως να το ρωτήσει. Το αγόρι συνέχισε να αγνοεί την παρουσία της όμορφης κοπέλας. Όταν η κοπέλα το ρώτησε «τι γράφεις;" το αγόρι απάντησε χαμηλόφωνα χωρίς να της ρίξει ούτε μία ματιά:
   - Γράφω ένα ποίημα για μια αφύσικα όμορφη κοπέλα που δεν αντέχει την τραγική μοίρα της ομορφιάς της.
  - Μπορώ να το διαβάσω; ρώτησε η κοπέλα γεμάτη περιέργεια αλλά και κρυφή ζήλια. Τότε μόνο το άσχημο αγόρι την κοίταξε φευγαλέα για πρώτη φορά και είπε:
   - Όχι, δεν μπορείς, τουλάχιστον τώρα. Μπορείς να το δεις αργότερα σε έναν καθρέφτη.
   - Τι εννοείς; ρώτησε η κοπέλα γεμάτη αγωνία.
   - Θα το γράψω στο μέτωπό σου και θα περπατήσεις μέσα στην πόλη με αυτό, είπε με γλυκιά φωνή το αγόρι και η κοπέλα, άναυδη, του έτεινε το πρόσωπό της κι όταν εκείνο έστρεψε το χέρι της γραφής του προς το μέτωπό της εκείνη του επέτρεψε χωρίς κανένα μειδίαμα να γράψει στην τρυφερή επιδερμίδα του εφηβικού μετώπου της το άγνωστο ακόμη ποίημα. Δίχως κανένα δισταγμό και χωρίς να την πονέσει διόλου, το άσχημο αγόρι έγραψε:

Λέξεις και γαλάζια όνειρα
ήρθαν στις χρυσές ακρογιαλιές των ματιών σου.
Και η ομορφιά νίκησε για πάντα τη μοναξιά.

   Έπειτα, το αγόρι απέσυρε το χέρι του από το μέτωπο της κοπέλας κι επέστρεψε πίσω στον κόσμο της δικής του μοναχικής γραφής. Η όμορφη κοπέλα έφυγε σαστισμένη από κοντά του και περπάτησε με το ποίημα να διαχέεται πάνω στο μέτωπό της και να το καθιστά απόλυτα μοναδικό. 
   Τώρα πλέον όλοι όσοι την έβλεπαν, αγόρια και κορίτσια, κοίταζαν πρώτα το ποίημα και στη συνέχεια την ομορφιά της. 
   Πολύ σύντομα η κοπέλα σταμάτησε σε μια βιτρίνα και διάβασε το ποίημα στη γυάλινη επιφάνεια. Ήταν πολύ χαρούμενη, επειδή αισθάνθηκε ότι ήταν τώρα ένα σώμα της γραφής. Και συνέχισε να περπατά ψάχνοντας να βρει και πάλι το άσχημο αγόρι που την έκανε να αισθάνεται τόσο όμορφα. 
   Θαύματα όμως συμβαίνουν συχνά μόνο σε όσους πιστεύουν ακράδαντα στην ανθρώπινη πραγμάτωσή τους όπως το αγόρι αυτό, το οποίο πολλές κοπέλες το είχαν αγνοήσει θεωρώντας το μιαν ασήμαντη γωνιά του κόσμου.
   Η όμορφη κοπέλα πάντως ήταν πια μία άλλη, καθώς μόλις είχε αρχίσει να πιστεύει στα θαύματα της καθημερινής ζωής και ένιωθε βαθιά μέσα στην ψυχή της τη βεβαιότητα πως επρόκειτο να της ξανασυμβεί.
   Γιατί χρειάζεται να πιστεύουμε στο απίστευτο, όπως της είχαν διδάξει οι καθηγητές της στο Φροντιστήριο Παρέμβαση, στο χώρο δηλαδή όπου χρόνια τώρα πραγματικότητα είναι η επαλήθευση των εφηβικών παραμυθιών.
  Γι' αυτό άλλωστε η Παρέμβαση παραμένει χώρος πνευματικής και συναισθηματικής πληρότητας κι ευτυχίας αγνοώντας ακόμη κι αυτή την πολυσχιδή κρίση που ευτυχώς για τα παιδιά της παραμένει μόνο υλική κι επομένως μη ουσιώδης για την αληθινή ζωή όλων μας. 


Ευτυχείτε
Η απεραντοσύνη ενεδρεύει

Γιάννης Πολιτόπουλος

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

Η απροσδόκητη θωπεία


      Συννεφιασμένο πρωινό στις αρχές του χειμώνα. Μια ανεπαίσθητη θλίψη έχει συνεπάρει τα μάτια της. Η γυναίκα κάθεται δίπλα στο παράθυρο και μοιάζει αποφασισμένη να αναμένει.
Θα αναμένει όσο χρειάζεται μέχρι τη στιγμή που έστω και μια μικρή ηλιαχτίδα θα έρθει να θωπεύσει εκείνη τη γλυκιά ελίτσα στο δεξί της μάγουλο. Εκείνη την ελίτσα που ορίζει το τέλος των χειλιών της, το τέλος κάθε χαμόγελου με το οποίο χαράζεται στην απαλότητα των χειλιών της η απαρχή μιας θηλυκής ευτυχίας.
Κάποια στιγμή το χέρι της γυναίκας μπλέκει τα όμορφα δάχτυλά του στα ξέπλεκα μαύρα μαλλιά της ξεκινώντας από τις ρίζες στην άκρη του μετώπου, από αυτές τις πανέμορφες ακρογιαλιές της θηλυκότητας, για να περιδιαβεί στη συνέχεια στον κυματισμό των μαλλιών της.
Αυτή η κίνηση επαναλαμβάνεται πολλές φορές, ώσπου το θαύμα του ήλιου εκκινεί το όνειρο. Οι βλεφαρίδες τρεμοπαίζουν στον ερχομό της απροσδόκητης θωπείας.
Μια ηλιαχτίδα έρχεται κι απολήγει στο πρόσωπο της γυναίκας. Πρώτα θωπεύει τα μάτια, έπειτα τα χείλη. Κι ύστερα αγγίζει τη μικρή ελίτσα στα δεξιά της κορυφογραμμής των χειλιών.
Τη στιγμή εκείνη, η γυναίκα της γλυκιάς προσμονής, η γυναίκα της πιο φυσικής ομορφιάς στα θηλυκά της χαρακτηριστικά νιώθει σύσσωμη πως γίνεται το αντικείμενο του πόθου του ήλιου.
Είναι με βεβαιότητα πια η εκλεκτή, η μόνη κατάληξη της φυσικής αναγκαιότητας να ανανεώνεται συχνά η θηλυκότητα με την επαναλαμβανόμενη λατρεία του προσώπου της.
Σε λίγο η θωπεία του φωτός είναι σύγκορμη, ολοκληρωτική και τόσο καταιγιστική που η γυναίκα θαρρεί πως ο χειμώνας κάνει ένα διάλειμμα στην εποχική ζωή του, για να τιμήσει κι αυτός τη θηλυκότητα.
Το χέρι της γυναίκας παύει πια να αναδεύει τα μαλλιά κι εκτείνεται προς το φως, προς την ονειρική λατρεία του αιώνιου φωτός.
Τα μάτια της χαμογελούν όπως ποτέ άλλοτε και η ευτυχία διαθλάται από το πρόσωπο σε ολόκληρο το δωμάτιο.
Η γυναίκα το γνωρίζει όμως πως η χειμωνιάτικη θωπεία δε γίνεται να διαρκέσει πολύ. 
    Έτσι με τη γνώση αυτή να συμπληρώνει την απόλυτη συναισθηματική ευτυχία, η γυναίκα αποχαιρετά την ηλιαχτίδα κι επιστρέφει στη χειμωνιάτικη μελαγχολία του δωματίου με την επιβεβαίωση της θηλυκότητας να ενεδρεύει στη σάρκινη απεραντοσύνη της ύπαρξής της.Ο χειμώνας κυλά στη ζωή της αλλά τώρα τα όνειρά της ενέχουν τη θωπεία του απροσδόκητου για πάντα.
Γιάννης Πολιτόπουλος

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

The drunk blue

How it happened
your eyes
so beautiful
every sunset
in the silence
to prepare
with a smile
the drunk blue
of the world

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

The magic of adolescence

Always
that same dream
that same fairy tale
the abundant use of love
the sun that goes in and out
of the blue eyes
the sweet smile that stops
on the gentle lips of youth

Yannis Politopoulos  

Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2012

The Magic of Writing


You draw a kiss 
on the sand
You breathe the happiness
that escaped from the depths
of the horizon
You caress the veins of life
It seems unbelievable
I 've ranged a word
and you are again beside me

Yannis Politopoulos