Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάσει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2011

Η ανάμνηση μιας θωπείας



   Θα συνέβαινε στην αμυδρή προεξοχή ενός μικρού κομματιού της πραγματικότητας κάτω από έναν συννεφιασμένο ουρανό.
   Θα συνέβαινε η ανάμνηση μιας θωπείας που πραγματώνεται ταυτόχρονα με τη λεκτική καταγραφή της.
    Συμβαίνει γράφοντας, όπως συμβαίνει να κυριαρχούν οι λέξεις στα χείλη πείθοντας το φως να εμβολήσει τα σύννεφα.
   Η διαδικασία είναι αρχέγονη, μυστηριακή σχεδόν, αληθινή. Υπερβαίνει ένα συγκεκριμένο χρόνο και μοιάζει να δύναται να πράττεται σε οποιονδήποτε χώρο. Και δεν είναι απλά συνειρμική. Είναι ταυτόχρονα ασέληνη κι αέρινη. Είναι για πάντασελιδοποιημένη στο βιβλίο του ουρανού.
   Ως τέτοια, η ανάμνηση εδράζεται σε βάθρο αναδημιουργίας της ζωής αναπλάθοντας όνειρα και προσμίξεις αισθήσεων.
   Κατά συναισθηματική αναγκαιότητα προκύπτει μία ρωγμή στην άχρονη σιωπή των προσώπων, η οποία επικράτησε στα χείλη τους κατά τη διάρκεια της ζύμωσης, στην οποία η απόσταση υπέβαλε την ανεύρεσή τους σε διαδικασία αναμνηστικής υλοποίησης.
   Κι από τη στιγμή της υλικής πραγμάτωσης πρόκειται πια για τη σμίξη των διαστάσεων σύσσωμου του χωροχρόνου.
   Και δε λανθάνει καμία απρόσκλητη σκέψη, καμία απροσδόκητη λογική εμβάθυνση καταστάσεων. Γιατί η ανάμνηση καθίσταται σταδιακά γλυκιά και εύπεπτη στο βλέμμα των προσώπων που κάποτε έσμιξαν χείλη με χείλη προσδοκώντας το απέραντο, το απραγματοποίητο, το αέναα επιδιωκόμενο.
   Στο ρυθμό των δευτερολέπτων που περνούν η ανάμνηση εξανθρωπίζεται και αποκτά το δικό της αυτόνομο βλέμμα.
   Γιατί κάθε παρελθοντική θωπεία ενός ζευγαριού που επιδίωξε τον έρωτα, είναι και μια καινούρια ανθρώπινη υπόσταση που αναζητά να κατακτήσει το δικό της χώρο. Κι αποκτά τα δικά της ψυχικά χείλη, τα δικά της φανταστικά μάτια, μέσα από τα οποία διαισθάνεται τον ερχομό των καινούριων γεγονότων που με τη σειρά τους πρόκειται σύντομα να μετατραπούν σε συναφείς αναμνήσεις.
   Έτσι καθίσταται έτοιμη η ανάμνηση του χαδιού να εγγράψει ένα μοναδικό ποίημα στη φαντασία των προσώπων που τη δημιούργησαν έστω κι άθελά τους. Και γράφει με το φανταστικό μολύβι των δαχτύλων της:

Στα πρόθυρα μιας φωτιάς
ακροβατεί η ύπαρξη
φωτισμένη ως τα άκρα της
από την οριστική πάταξη
της ανθρώπινης προσωρινότητας

   Τότε μόνο ένας κύκλος διαφανούς ζωής ολοκληρώνεται αναμένοντας μια νέα ενσάρκωση σε ένα φιλί. 
Γιάννης Πολιτόπουλος