Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάσει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

Το κορίτσι του φεγγαριού



Χειμωνιάτικο πρωινό. Μέσα στο εφηβικό του δωμάτιο το αγόρι φαντασιώνει και πάλι εκείνο το μειλίχιο συναίσθημά του για το κορίτσι που οι άλλοι ονομάζουν Άνοιξη και το ίδιο αποκαλεί Νεφέλη στα όνειρά του και Λήθη τις ατέλειωτες ώρες της προσμονής. Εκείνες τις ώρες που μόνο περιμένει να αντικρίσει το χαμόγελο που χαράζεται στη λεπτή γραμμή των χειλιών της.
Σκυμμένο στο γραφείο του το αγόρι αραδιάζει τις λέξεις στο λευκό χαρτί.
«Είμαι πάλι εδώ και γράφω. Για σένα. Μόνο για σένα. Δεν ξέρω που είσαι τώρα, μα σε βλέπω να λάμπεις στον ερχομό των λέξεων, στην απεραντοσύνη της γραφής. Γιατί η γραφή ξεκινά από τα μάτια σου, από τα μάτια σου που είναι τα μόνα στον κόσμο που μπορούν να μου γεννήσουν λέξεις.
Για σένα περνούν οι μέρες μου, η μία μετά την άλλη, χωρίς τελειωμό, χωρίς έλεος. Ζωγραφίζω την απουσία σου κι ο χώρος γεμίζει φως. Κι όμως, αισθάνομαι πως τίποτα δεν είναι αρκετό, για να αισθανθώ πλήρης.
Θα ήθελα πολύ να ήσουν ποίημα και να σε φιλήσω πάνω στο λευκό χαρτί.
Απάντησέ μου:

Πως γίνεται
 στα δυο σου μάτια
τόση ομορφιά συγκεντρωμένη
να προκαλεί
με ένα διάπλατο βλέμμα,
με ένα γυμνό βλέμμα
το μεθυσμένο κόκκινο
των ονείρων μου;

          Μήπως είσαι η ολόφωτη θεά της πόλης; Μήπως το κορίτσι που τριγυρνά στο σώμα του ανέμου τις νύχτες;
          Μα ό,τι κι αν είσαι σε βλέπω να περπατάς στην καυτή άμμο του καλοκαιριού αναζητώντας ένα ηλιόλουστο φιλί. Κι ύστερα, σε βλέπω να χάνεσαι τις νύχτες εκεί όπου οι αχτίδες του φεγγαριού φιλούν την τρυφερή επιφάνεια της γαλάζιας θάλασσας.
          Έτσι μαθαίνω πως είσαι η κόρη του φεγγαριού, η απάνεμη ρήχη των ερωτικών κυμάτων. Και τρέχω σε ονειρικές ακρογιαλιές να σε προϋπαντήσω. Τρέχω μέχρι το τέλος του κόσμου μου που είσαι εσύ.»
          Η ώρα περνά και το αγόρι χάνεται στο λαβύρινθο των απέραντων συναισθημάτων του. Η εικόνα του κοριτσιού κυριεύει τα πάντα μέσα στο δωμάτιο. Δεν αργεί να φτάσει στην ψυχή του αγοριού, το οποίο σηκώνεται, ανοίγει το παράθυρο και ελευθερώνει τη γραφή, για να φτάσει στα μάτια της και να ζήσει εκεί για πάντα.
Γιάννης Πολιτόπουλος
 

Τρίτη, 8 Φεβρουαρίου 2011

Η θηλυκή σιωπή

           
          Ντυμένη όπως πάντα την καταληκτική σιωπή των χειλιών της η γυναίκα μπήκε στο λεωφορείο και κάθισε στην πρώτη θέση δίπλα στο παράθυρο, ακριβώς πίσω από τον οδηγό.
          Η εκκίνηση του ταξιδιού ταυτίστηκε στα χέρια της με το άνοιγμα ενός βιβλίου. Γιατί η ανάγνωση προϋποθέτει τη σιωπή και την εσωτερικότητα ακόμη κι όταν κάποιος βρίσκεται ανάμεσα σε κόσμο. Προϋποθέτει επίσης να παύει να σκέφτεται κανείς ακόμη και τη βία, την ασχήμια της ζωής και κυρίως την προσωπική ομορφιά.
          Η γυναίκα της ανάγνωσης ήταν πάντα μία γυναίκα που κοίταζε. Μόνο που δε γνώριζε ποτέ προς τα πού ακριβώς να κοιτάζει.
          Η αλήθεια είναι πως κάποτε, μικρή ακόμη, κοίταξε το πρόσωπό της σε έναν τεράστιο καθρέπτη παλιάς εποχής και με εκείνο το πρώτο βλέμμα επέβαλε μια παύση στη θηλυκότητά της. Μετατράπηκε δηλαδή σε μια ζώσα θηλυκή σιωπή.
          Και τώρα, ξεκινώντας ένα σύντομο ταξίδι αναζητά το βλέμμα της εκείνο στις σελίδες ενός βιβλίου που επιτείνει τη σιωπή της ύπαρξής της.
          Η σιωπηλή της ανάγνωση δε διακόπτεται ούτε από τις πεζολογικές διαπιστώσεις των συνεπιβατών της, αυτών των τυχαίων συνοδοιπόρων της ομορφιάς και της σιωπής της.
          Με τα δάχτυλά της η γυναίκα θωπεύει το εξώφυλλο του βιβλίου που κοσμείται από τη φωτογραφία μιας γυναίκας που το σώμα της τυλιγμένο σε ένα μαύρο διχτυωτό σάλι περιπλανιέται σε μια καλοκαιρινή αμμουδιά δίπλα σε παλιές βάρκες που ταξίδεψαν όνειρα ζευγαριών σε κάποια μακρινή εποχή.
          Έτσι, τα δάχτυλα της γυναίκας αγγίζουν μια άλλη, μια παρελθοντική σιωπή.
          Κι ήταν σα να επιθυμεί να επιτρέψει σε εκείνη τη σιωπή να διεισδύσει στο σώμα της διαμέσου της λευκής επιδερμίδας των χεριών.
          Γι’ αυτό συνεχίζει να αγνοεί το αδηφάγο αρσενικό βλέμμα της διπλανής θέσης, το οποίο άλλωστε τίποτα δε θα μπορούσε να προσθέσει στην εσωτερική περιπέτεια της ανάγνωσης που η ίδια απολαμβάνει ταξιδεύοντας.
          Όμως αντιπαθεί τους σταθμούς, αντιπαθεί τις στάσεις, την παρέκκλιση από την πορεία της ενσωμάτωσης της γραφής στο θηλυκό σώμα και στη θηλυκή μνήμη της.
          Πραγματικά άλλωστε, γραφή και σταθερότητα, γραφή και μονιμότητα, είναι ζευγάρια αχώριστα που ενοικούν αποκλειστικά στο κορμί των λίγων σε αριθμό θηλυκών σιωπών, από αυτές που δεν είναι εύκολο να συναντά κανείς σε μία εποχή πολυακουστικότητας όπως η σημερινή.
          Μόνο ο χαμηλόφωνος γλυκός ήχος της αλλαγής των σελίδων μπορεί να εντάσσεται στην περιπέτεια που ζει συντροφιά με ένα βιβλίο προσεκτικά κι απόλυτα επιλεγμένο. Γιατί Λογοτεχνία είναι ο έρωτας των λέξεων και λογοτεχνία χωρίς διάκενα θηλυκής σιωπής δεν προφέρεται ποτέ στα χείλη μιας πραγματικής γυναίκας που διαβάζει από επιλογή κι όχι από συνήθεια ή θλίψη
Γιάννης Πολιτόπουλος