Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάσει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010

Η αρχή της γραφής

          
          Η γραφή ξεκίνησε από τα χέρια της. Από τα τρυφερά χέρια της κοπέλας με τα γαλανά μάτια. Για την ακρίβεια, ξεκίνησε από τα ακροδάχτυλα του δεξιού χεριού της.
          Με αφορμή την απερίγραπτη ομορφιά της λέξεις ξεχύθηκαν στις λεπτές φλέβες της, λέξεις αιμάτινες, λέξεις ερωτικές, λέξεις απροσδόκητες, λέξεις σιωπηλές για τον κόσμο, για τον έρωτα, για τη φαιδρότητα των πραγμάτων.
          Κι άρχισαν να ανεβαίνουν προς τους ώμους της γυμνώνοντας τα όνειρά της. Όνειρα που προκαλούν την αέναη γέννηση της γραφής. Όνειρα καρφιτσωμένα στο σάρκινο ποίημα της παρουσίας της, της ζωής της. Όνειρα που λαμπυρίζουν γυμνά στο σκοτάδι της καθημερινότητας των ανθρώπων.
          Κι έπειτα, οι λέξεις προχώρησαν. Ζωγράφισαν το λαιμό της με λουλούδια εποχής, με ανοιξιάτικα χρώματα κι έφτασαν στα χείλη της όπου έδωσαν φιλί τρυφερό γεμάτο απεραντοσύνη.
          Λέξεις στα χείλη της, λέξεις στα μάτια της, λέξεις παντού στο πρόσωπό της.
          Λέξεις του πόθου για το κορίτσι του πόθου. Λέξεις που ταιριάζουν στη ζωή της. Λέξεις που γράφονται μόνο για εκείνη στο παράθυρο του έρωτα. Στο σκηνικό των ονειρικών νυχτών της σιωπής της.
          Κι από το όμορφο πρόσωπο οι λέξεις προχώρησαν στην καρδιά της και εισχώρησαν βαθιά μέσα της γράφοντας το καινούριο σενάριο ενός αιώνιου καλοκαιριού. Το σενάριο μιας θωπείας που δεν επιτρέπει σε καμιά σιωπή να σιωπήσει.
          Λέξεις ποταμός που κυλούν στα θεϊκά της πόδια αγναντεύοντας το μέλλον. Λέξεις ωκεανός που χορεύουν στον κυματισμό των μακριών μαλλιών της. Λέξεις βροχή που ποτίζουν τη χαρά των φιλιών της, την αγκαλιά των νυχτερινών ερώτων της. Λέξεις που ομορφαίνουν από την ομορφιά της.
Οι λέξεις που η κοπέλα γράφει στο χαρτί της ζωής κι έχουν κάτι από το μεθυστικό άρωμά της, κάτι από τη φυσική βεβαιότητα της θηλυκής ματιάς της, ένα φιλί παντοδύναμο που ανατέλει στα όνειρα των αγοριών.
Οι ακούραστες λέξεις, η ακούραστη γραφή, η συμφωνία και η ασυμφωνία τους, η σιωπή τους, η περιπλάνησή τους στο σώμα της, το βλέμμα τους που συναντά το δικό της σ’ ένα παιχνίδισμα φωτός.
Η κοπέλα των ονείρων είναι η κοπέλα των γυμνών, των απροστάτευτων λέξεων.
Των λέξεων εκείνων που δε γεννήθηκαν ακόμη περιμένοντας τη διαταγή της ή την παράκλησή της.
Των λέξεων που ερωτεύονται στο πρόσωπό της και μεγαλουργούν στα βλέφαρά της σαν απόλυτος έρωτας, σαν έρωτας που υφαίνει το πέπλο της θηλυκότητας.
Των λέξεων που προφέρονται από τα χείλη του κοριτσιού με τα γαλανά μάτια μέχρι την άκρη του κόσμου.


Γιάννης Πολιτόπουλος

1 σχόλιο:

Φιλημένη μες τους Κινηματογράφους είπε...

Πραγματικά υπέροχο!! Και δεν ξέρετε πόσο μοιάζουν οι λέξεις μας..