Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάσει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Σάββατο, 29 Μαΐου 2010

Ο έρωτας των λέξεων

 Τα ποιήματά της τα κοίταζε με περιέργεια. Με άλλο φως ανέπνεαν τώρα τα μάτια της. Σε μαγικά ταξίδια ταξίδευε ο νους της.
          Με τα ακροδάχτυλά της τα άγγιζε, τα χάιδευε, τα νανούριζε, σα να ήταν παιδιά της. Εκείνη άλλωστε τα είχε γεννήσει. Εκείνη ήταν που είχε τοποθετήσει ευλαβικά σχεδόν τις λέξεις τη μία δίπλα στην άλλη. Εκείνη ήταν που τις παρατηρούσε να κάνουν πράξη έναν αιώνιο έρωτα, που τις συνδύαζε με τρόπο απαράμιλλο, με τρόπο μοναδικό.
          Και ξαφνικά, κόλλησε τα χείλη της πάνω στο χαρτί, πάνω στις λέξεις, στο μελάνι της ψυχής της. Κόκκινο φιλί έδωσε στις γαλάζιες λέξεις, φιλί του πάθους, φιλί της βροχής, φιλί μιας άλλης εποχής, της εποχής των σταλακτιτών της αγάπης.
          Το όραμά της ήταν τώρα πια το φως. Το φως και η θωπεία του. Το φως και η λευκότητα των ονείρων της. Το φως και οι λεκτικές εκδοχές του. Αυτή, η μικρή, η ελάχιστη στάλα του κόσμου, το κορίτσι των ανθισμένων χαμόγελων, μπορούσε τώρα πια να πραγματεύεται τα όνειρα. Να καταλύει την καθημερινότητα με τη δύναμη μιας θεϊκής εντολής, μιας θεόσταλτης εξουσίας, μιας αποφασιστικότητας που γειτνίαζε με την αλήθεια.
          Ζούσε τον έρωτα των λέξεων. Τα μάτια της δεν ήταν πια αβέβαια. Το βλέμμα της ήταν τώρα μεταφορικό, γυμνό, ανίκητο. Το βλέμμα της θωρούσε τον κόσμο καθάριο. τον έντυνε από τη μια άκρη της απεραντοσύνης ως την άλλη με ένα πρωτόγνωρο λεκτικό χάδι. Τη στιγμή εκείνη ανακάλυπτε τα πιο εσώτερα, τα πιο βαθιά της λόγια. Κάνοντας ποίηση με ένα φιλί στις λέξεις. Κάνοντας ποίηση για την ίδια, για τα όνειρά της, για όσους είχαν τη δυνατότητα να προσφέρουν τη σιωπή τους στο άκουσμα των λέξεών της. Κάνοντας κτήμα της την ποίηση μετρούσε βήματα στην απεραντοσύνη του ανθρώπινου λόγου.
          Γιατί επρόκειτο πλέον να ζει τα ποιήματά της. Να ζει με αυτά και από αυτά. Να ζει γι’ αυτά. Να τα δει να ανδρώνονται στα χείλη της. Να τα παρακολουθήσει βουβή να γεμίζουν τη σιωπή της. Να τα βιώσει να ενσαρκώνουν τα πιο μύχια, τα πιο αισθαντικά όνειρά της
          Η μικρή κοριτσίστικη στάλα δεν ήταν πια το ελάχιστο του σύμπαντος. Ήταν μια θάλασσα πλατιά, μια υγρή γαλάζια απεραντοσύνη. Είχε γίνει ένα με την περιπέτεια της γραφής. Το σώμα των λέξεων ήταν το δικό της σώμα τώρα. Την ένιωθε πλέον τη συνέχεια της ζωής. Την αισθάνονταν την αποστολή της. Να γεμίσει το κενό με τον έρωτα των λέξεων. Να συναισθανθεί τη δημιουργία των ποιημάτων. Των μικρών αυτών ωκεάνιων σταγόνων που έρχονταν να διαλύσουν το σκοτάδι της νύχτας με τον τριαδικό έρωτά τους. Σάρκα των χειλιών της, πνεύμα των ονείρων της, ψυχή των βιωμάτων της.
          Γιατί έτσι ενσαρκώνεται ο έρωτας των λέξεων.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Κυριακή, 9 Μαΐου 2010

Το κορίτσι της έμπνευσης

Θα την είχατε γνωρίσει τυχαία. Μία καστανή κοπέλα με την εικόνα της προσμονής στα σφαλιστά χείλη της. Μία κοπέλα χωρίς αυτοπεποίθηση, απόρροια της απίστευτης ομορφιάς της.
          Ένα κορίτσι με παρελθόν γυναίκας ζωγραφισμένο στα μάτια του προσώπου του. Με παρελθόν ονείρου βγαλμένο από το φλογερό ηλιοβασίλεμα μιας αέναης εφηβείας.
          Ένα κορίτσι που επρόκειτο να βιώσει την ικμάδα των λέξεων, την απεραντοσύνη του λευκού χαρτιού που πληθαίνει τις λέξεις σας στην κίνηση των λεπτών δαχτύλων της που θωπεύουν το φως.
          Θα ήταν το κορίτσι της έμπνευσης, το κορίτσι της γραφής, το κορίτσι των παιδικών της ονείρων που ταξιδεύουν ανατολικά του έρωτα. Στις ποιητικές εκδοχές των στιγμών της θα ήταν η ερωτική έμπνευση του συγγραφέα που θα την είχε τοποθετήσει γυμνή απέναντι στο βλέμμα της σκέψης του.
          Γυμνή ντυμένη το φως. Ντυμένη το σπαραγμό της ψυχής των λέξεων. Γυμνή φορώντας το μανδύα των γραμμάτων που ερωτοτροπούν τη στιγμή που οι λέξεις συνδυάζουν τη συντριβή της ανυπαρξίας.
          Η κοπέλα που θα είχατε γράψει ποιήματα στα πόδια της, στα στήθη της, στον ομφαλό της ζωής της. Η θεά της έμπνευσης, η θεά της γραφής, η ημιτελής αυγή της μνήμης που σιωπά στον ερχομό των κυμάτων.
          Το κορίτσι των τεσσάρων εποχών της γραφής. Το κορίτσι με τα λόγια φιλιά στα κόκκινα χείλη του. Η φεγγαρολουσμένη της γραφής που πληθαίνει το φως αγνοώντας το σκοτάδι της πεζότητας.
          Το όμορφο κορίτσι που θα είχατε γράψει στην παλάμη του την άκρη των λέξεων.
          Καθώς λικνίζονται τα βλέφαρα των προτάσεών σας στην αύρα του βλέμματος. Καθώς οργανώνονται οι συλλαβές στο πρόχειρο του μετώπου, στο πρόχειρο των χειλιών. Της μιας στιγμής ερωμένη των λέξεων. Της μιας στιγμής προσφορά στο φως που αγγίζει τα χείλη και η μνήμη πορεύεται τον αιώνιο δρόμο της ποιητικής απεραντοσύνης.
          Θα την είχατε ντύσει με χιλιάδες φράσεις στον ερχομό της έμπνευσης. Θα την είχατε δημιουργήσει ολότελα από την αρχή, ολοκληρωτικά κι απόλυτα. Ένα πλάσμα της φαντασίας. Ένα πλάσμα τέλειο. Ένα ποίημα της θηλυκότητας ταιριαστό σε όλα τα χείλη. Μια σειρά κατακόκκινων λέξεων που θα εφάρμοζε και στο ελάχιστο, στο παραμικρό μόριο του κορμιού της. Μια απέραντη φεγγαρένια σειρά λέξεων για τα πάντα στη ζωή.
          Το κορίτσι που δε θα μπορούσε να αρνηθεί τον έρωτα των λέξεων. Το κορίτσι που θα είχαν ονειρευτεί όλοι οι άνθρωποι που επιχείρησαν το ταξίδι της γραφής.
          Το κορίτσι χωρίς όνομα αλλά με όλα τα ονόματα μαζί. Το κορίτσι που πληθαίνει τη γραφή τις νύχτες.
Γιάννης Πολιτόπουλος