Recent Comment

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

The Alien

Arrived by chance on earth
seeking for serenity

But he found war, violence
and blind hatred

Where did I come father?
wondered silently

And only with the edge of
his one eye
he saw children of all races
 playing

And he said:
"I'll stay for the children."

Because love
has no origin

Come on alien,
there are still people
that will help you

They are a few
but they have great soul

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

Honesty

Up there
over the sea
of your dreams

Up there
between the planets
of your thoughts

There is
the living dream
of your feelings

So let the others
discover
the little of your truth

I have the words
you have the dream
together we have the feelings

Our world is vast
but our feelings are universal

Yannis Politopoulos

Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

Στον ορίζοντα της Ποίησης

Στο χείλος του ορίζοντα
κατάμονες
η ανατολή του άλφα
η δύση του ωμέγα

Σα φιλία παλιά
που αποβραδίς αθέτησε
το φεγγάρι της
βόρεια του πελάγους
νότια του δάσους

Κι ο άνεμος φυσά προς όλες
τις κατευθύνσεις
κι ακούει η αναμονή
την ανίατη ομορφιά της

Γιάννης Πολιτόπουλος

Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

When my students become poem

The sunlight loves
my students

Spring loves
their feelings

My role is
to teach them phrases

How beautiful are
their questions

And how nice is
when they don't need me anymore

Because they have learned
my words

And because they have my teaching
in their hearts

Yannis Politopoulos

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Η απροθυμία της Άνοιξης

          Προσμετρώντας κάθε καιρική λεπτομέρεια η ιδεατή Άνοιξη της γήινης ενσάρκωσής της χαμογέλασε στο πρώτο πρωινό σμήνος πουλιών που γέμισε ξαφνικά τον ουράνιο ορίζοντα.
          Ακριβώς εκείνη την ίδια ιδανική στιγμή, ένα νεαρό ζευγάρι άπλωσε τα ενωμένα χέρια του κι άρχισε να ταλαντεύει την επιβεβαίωση μιας πρώιμης έστω αγάπης.
          Ποικίλα ανθρώπινα βλέμματα αντέδρασαν θετικά και όλα έμοιαζαν να τίθενται σε ρυθμό εαρινής θωπείας.
          Όλα έμοιαζαν ανοιξιάτικα, αλλά ακριβώς γι’ αυτό το λόγο χρειάστηκαν μόνο λίγες ώρες, για να υγρανθούν όλα υπό την επίδραση μιας πυκνής βροχής.
           Ξαφνικά η Άνοιξη έμοιαζε απρόθυμη και τα ανθρώπινα βλέμματα συνοφρυωθήκαν μη μπορώντας να ανεχθούν ένα από τα ποικίλα και ποικιλόμορφα παιχνίδια της Άνοιξης.
          Μόνο ένα ζευγάρι νεαρών παιδιών – έφηβοι έμοιαζαν από απόσταση ανοιξιάτικου βλέμματος – επέμενε να αγκαλιάζεται με τη φαντασία τους να καλπάζει προς το μέλλον μιας επερχόμενης αγάπης.
          Και μπροστά στη γνησιότητα της επιμονής τους ακόμη και η βροχή άρχισε να υποχωρεί σταδιακά και η θερμοκρασία να προσπαθεί να σιγοντάρει την αγνή αγκαλιά.
          Το αγόρι χάρισε μία στάλα ήλιου στα νοτισμένα από τη βροχή χείλη του κοριτσιού κι η πλάση έμοιαζε να βρίσκει ξανά το δρόμο του ταξιδιού της προς το σύμπαν της ανθρώπινης ποικιλομορφίας.
          Θα χρειαζόταν βέβαια πολλά πρωινά ακόμη μέχρι να απωθηθεί η ανοιξιάτικη απροθυμία.
Όμως το πρώτο φιλί είχε ήδη δείξει το δρόμο και ήταν πια θέμα χρόνο να συμμετέχουν όλοι οι άνθρωποι, έφηβοι ή μεγαλύτεροι, στη διαδικασία υποδοχής μιας Άνοιξης που θα μπορούσε να αλλάξει τη ζωή τους.
Ο Χειμώνας θα παρέδιδε σιγά – σιγά συγκινημένος τη σκυτάλη των εποχών στην πιο όμορφη Άνοιξη των νεανικών εξορμήσεων.
Έτσι ώστε η ανοιξιάτικη απροθυμία να μετατραπεί σε χαρούμενο ταξίδι στον κόσμο των ανθρώπινων αισθήσεων.
Στο χώρο δηλαδή στον οποίο ανήκουν όλα τα βλέμματα κι ο οποίος είναι ο μόνος που μπορεί να ελαχιστοποιήσει τις όποιες ανούσιες διαφορές των ανθρώπων.
Γιατί η Άνοιξη είναι πάντα στην αρχή απρόθυμη, όπως τα μικρά παιδιά. Γρήγορα όμως με μία ανεπαίσθητη αφορμή μπορεί να υλοποιεί όλη την απίστευτη ποικιλία των εκδηλώσεων της ανθρώπινης αγνότητας.
Κι επίσης, διότι οι αποχρώσεις της Ανοιξιάτικης ζωής ανήκουν στον ιδεατό πλανήτη των αγνών συναισθημάτων που συχνά ομορφαίνουν τις ζωές των ανθρώπων.


Γιάννης Πολιτόπουλος