Προμετωπίδα

Οι λέξεις είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Κάθε πιθανός συνδυασμός τους έχει την απόλυτη, τη μοναδική δύναμη να ονομάσει τα πράγματα και τα φαινόμενα, θεμελιώνοντας έτσι τη βάση της ανθρώπινης σκέψης. Η υπόγεια διαδρομή των λέξεων, Δεκέμβριος 2009, Γιάννης Πολιτόπουλος

VoicesNet

The winner of the March 2011 VoicesNet Writing Contest is "The look of the rain", a short story by Γιάννης Πολιτόπουλος of Greece.

Αρχική Αποφώνιση

Γράφοντας μεταφράζω τη σιωπή, καθώς πληθαίνουν οι απολήξεις των σκέψεων με την απαράμιλλη πανδαισία της λεκτικής ενσάρκωσής τους. Γιάννης Πολιτόπουλος

Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

Ο μονόλογος που διαλέγεται

          Κι ο μονόλογος – ακόμη κι ο πιο ενδόμυχος – ένα είδος εσωτερικού διαλόγου είναι.
          Δεν είναι άλλωστε ηθικά πρέπον να μένει η ζωή άτιτλη.
          Ούτε όμως χρειάζεται ούτε και χρησιμεύει να λέμε αιώνες τώρα τα όμοια.
          Γιατί όπως η Μουσική βηματίζουν στο βαθύτερο είναι μας τα ατομικά αισθήματα.
          Μα μέχρι να γίνουν συναισθήματα, απαιτούνται πολλές στιγμές φιλικών παραδοχών.
          Μόνο τότε υπάρχει ελπίδα να μονοδρομηθούν τα μελλοντικά όνειρα.
          Και πάλι, απαιτείται μεταφορικός άνεμος μιας νεότητας, η οποία αποδεσμεύεται από την πεζότητα και την κυνικότητα της απλής βίωσης μιας υλικής ατομικότητας.
          Γι’ αυτό κι είναι απείρως χρήσιμο να διαλέγεται κάποιος με τον εαυτό του αποδίδοντας στο Διάλογο το πιο αυθεντικό νόημά του. Το νόημα δηλαδή που ένιωσε ο πρώτος άνθρωπος που γεννήθηκε στον πλανήτη μας.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

Σάρκινη γραφή

          Από την πρώτη στιγμή που το βλέμμα του άντρα αιχμαλωτίστηκε από τη θηλυκότητα της γυναίκας, η γραφή ήταν παρούσα.
          Ενυπήρχε στα βλέμματά τους, για να περιγράψει αυτή την πανδαισία ομορφιάς που απλώθηκε πάνω στο σώμα της χρυσής άμμου του καλοκαιριού σαγηνεύοντας διαδοχικά τα μάτια και μαγνητίζοντας οριστικά κάθε εκδοχή και πραγμάτωση του εμβρόντητου βλέμματος του άντρα.
          Δεν επρόκειτο απλώς για μία διαδικασία έμπνευσης αλλά για μία αλληλοεξαρτώμενη σχέση δημιουργίας ανάμεσα στα κομμάτια της θηλυκότητας και στη γραφική απεικόνισή τους. Ήταν μία αυθόρμητη, μία ειλικρινής κι αθώα ανταλλαγή της ομορφιάς με τη δημιουργικότητα που καταργούσε οριστικά, αμετάκλητα και διμερώς τη δύναμη της σιωπής.
          Η γραφή περιέγραψε τα πάντα ως τα μύχια έγκατα της θηλυκότητας.
          Κι η γυναίκα που ενσάρκωνε τη θηλυκότητα, πρόσφερε απλόχερα την εναλλαγή της κίνησης και της απόλυτης ακινησίας του γυμνού σώματος καθώς και τις εξάρσεις, εκείνες τις ασύντακτες, τις τυχαίες εξάρσεις των βλεφάρων της, τις οποίες τοποθέτησε σε λογική διάταξη το συντακτικό με τους προαιώνιους νόμους της γραφής.
          Δημιουργήθηκε έτσι ένα δεύτερο σώμα, το σάρκινο σώμα μιας ζώσας θηλυκότητας.
          Στα σημεία της θηλυκής αιχμής κυριαρχούσαν τα ρήματα ενώ στα σημεία της κυρτής θηλυκής απεραντοσύνης τα ουσιαστικά διαδραμάτιζαν τον κυρίαρχο ρόλο.
          Τα επίθετα και τα επιρρήματα αναβάθμιζαν το ταξίδι του βλέμματος πάνω στο γυμνό σώμα σαν ένα ταξίδι απεραντοσύνης στην άβυσσο της γραφής.
          Αλλά και κάθε λέξη γεννημένη από τον τοκετό της θωπείας του βλέμματος του άντρα συμμετείχε ισότιμα στη δημιουργία της πιο ανθρώπινης γραφής που πραγματώθηκε ποτέ.
          Το αντρικό βλέμμα μεταμορφωνόταν σιγά – σιγά σε λεκτική επιδερμίδα της γυναίκας και τελικά άγγιζε τον ίδιο του τον εαυτό σε εκδοχή θηλυκής ομορφιάς.
          Το γυναικείο σώμα μπορούσε πια να διαβαστεί από τα ίδια του τα μάτια και να χαϊδέψει τη γραφή, τη γέννηση της οποίας το ίδιο κυοφορούσε μόνο με την ομορφιά και την αγνότητά του.
          Επρόκειτο πια για το ευανάγνωστο σώμα της σάρκινης γραφής που είχε νικήσει για πάντα τη σιωπή με τη δύναμη της θηλυκότητας.
          Οι λέξεις ήταν τώρα περήφανες όσο ποτέ άλλοτε αποκτώντας ένα αυθεντικά πρωτόγνωρο νόημα και το κοινό πια βλέμμα ταξίδευε απ’ άκρη σ’ άκρη προφέροντας κάθε σάρκινη έκφανση της γραφής.
          Για να απογειωθεί αμέσως από το σάρκινο λιμάνι του εναγκαλισμού του ζευγαριού το πρωτόγνωρο για τα ανθρώπινα δεδομένα ερωτικό ποίημα της αγάπης.
          Μία σειρά ηλιακών αγκαλιών φωτός υλοποίησε το ποίημα προσδίδοντάς του τη δέουσα ενσάρκωση:

Έρωτας αγάπης

Στη διαύγεια των ματιών
η σιωπή
μετατρέπεται σε φιλί

Στην πανδαισία των ονείρων
η ομιλία
υμνεί τη φωτογένεια

Στο πρώτο άγγιγμα
η ψυχή
ενοποιεί το χρόνο

          Στα τρίστιχα του ποιήματος σταμάτησε κάθε βλέμμα του νέου ζευγαριού επιβεβαιώνοντας με το πρώτο αυθεντικό φιλί την επερχόμενη διαχρονικότητα της αγάπης τους.

Γιάννης Πολιτόπουλος 

Σάββατο, 6 Ιανουαρίου 2018

Emergency message

Yesterday night
a traveller lost his words

Today in the morning
the traveller found a breath

Tomorrow in the afternoon
the traveller will meet himself

Because words are living
into other's breaths

As it happens right now
while my words live in the extension
of your looks

Yannis Politopoulos

Δευτέρα, 1 Ιανουαρίου 2018

The next beginning

Yesterday
I felt your silence

Yesterday
I touched your absence

Yesterday
I dreamed your warnings

Today
I  prepare my words

Today
I  prepare my silence

Today
I  prepare my dreams

Tomorrow
I will write for everyone

Tomorrow
I will cry for everyone

Tomorrow
I will dream for everyone

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

The spirit of touch

The road is coming
through the sunlight

The thought is running
by its sound

The dream is coming
from a better feeling

Our eyes can not
feel the spirit

Only by a touch
or a breath
our future can kiss
our lips

As it happens
right now
by the moment of your coming
to the heart of my poem

Yannis Politopoulos

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

Η γραφή της αγάπης

          Η διαρκής αλλά και διαρκώς ανανεωμένη γραφή την αγαπούσε ιδιαίτερα από τότε που παιδί ακόμη το όμορφο βλέμμα της διασπάθισε το μέλλον της ομορφιάς της.
          Κυρίως τις λιγοστές στη ζωή της μελαγχολικές στιγμές του τέλους κάθε Φθινοπώρου.
          Γιατί ένα κορίτσι με απαράμιλλο όνομα και πηγαία ομορφιά, έχει διαρκώς στην απεραντοσύνη των συναισθηματικών ακρογιαλιών της τη βεβαιότητα μιας απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς.
          Όπως το γαλανό εκείνο απόγευμα που ένα αγόρι επιθυμούσε να την κάνει ποίημα, για να μπορεί να την έχει μαζί του κάθε στιγμή.
          Και το αγόρι αυτό με το αισθαντικό ύψος, το έγραψε το ποίημα με το μολύβι που εκείνη του είχε χαρίσει.
          Το αγόρι μάλιστα καρφίτσωσε το ποίημα στο γραφείο του δωματίου του πριν καν της το δώσει, ώστε να διατηρεί την αγάπη τους ζωντανή για κάθε στιγμή που βρίσκονταν μακριά από το ήρεμο βλέμμα της.
          Το ποίημά του – κι είναι αλήθεια πως αυτά τα προσωπικά ποιήματα αξίζουν πιο πολύ κι από Νόμπελ – μιλούσε για την κοπέλα και την άμετρη ομορφιά της.
          Η ίδια η τέχνη της γραφής το απόλαυσε πριν κι από την ίδια:

Τα μεταξένια χείλη των ονείρων της
είναι πηγές ήλιου

Τα παιχνιδίσματα των φωνών της
είναι ακρογιαλιές φωτός

Τα απλωμένα χέρια της
είναι νεράιδες της θάλασσας

Κι όσο για το μικρό ποτάμι
αυτό είναι η χαρά που φιλά τα χείλη της

          Κι έμελε από τα χέρια του αγοριού αυτού το ποίημα να περάσει στα αγκαλιασμένα χέρια της κοπέλας κι από εκεί για πάντα στη θερμή θάλασσα των εφηβικών προσδοκιών της.
          Αφού τα όνειρα της κοπέλας είναι ποιήματα τοποθετημένα με απόλυτα γεωμετρική ακρίβεια στην καρδιά των γλυκών αναμνήσεών της.
          Αφού στην πρακτική εκδοχή των γνώσεών της προστίθεται καθημερινά και η με μαθηματική ακρίβεια αναζήτησή της ποιότητας του συναισθηματικού της κόσμου, του γεμάτου από φυσικές προσδοκίες.
          Κι έτσι η γραφή ποιητεύει στα όνειρά της.
Γιάννης Πολιτόπουλος